Lucy Maud Montgomery jest autorką znaną przede wszystkim z serii o Ani z Zielonego Wzgórza, jednak oprócz niej napisała wiele innych powieści i opowiadań, prowadziła również dziennik. Emilka ze Srebrnego Nowiu jest książką najbardziej autobiograficzną. W historii głównej bohaterce możemy doszukiwać się podobieństwa do życia Lucy Maud Montgomery. Autorka w wieku dziewięciu lat pisała dziennik oraz wiersze, posiadała bujną wyobraźnię i tą właśnie cechą obdarzała bohaterki swoich książek. Jako jedna z niewielu kobiet w tamtych czasach zdobyła wykształcenie wyższe, studiując na Uniwersytecie Dalhousie w Halifax w Nowej Szkocji. Początki jej kariery pisarskiej były trudne. Pierwsze opowiadania publikowane były w czasopismach. W roku 1905 powstała Ania z Zielonego Wzgórza, jej pierwsza powieść. Początkowo została odrzucona przez wydawców. Lucy odłożyła ją więc do pudła na kapelusze. Dwa lata później postanowiła spróbować ponownie, tym razem powieść udało się wydać. Zapoczątkowało to karierę Lucy Maud Montgomery. W większości jej powieści bohaterkami są dziewczynki. Obdarzone bujną wyobraźnią oraz talentem do pisania, uwielbiające książki. Mają one swoje marzenia, do których spełnienia dążą, chcą osiągnąć coś więcej. Na przełomie XIX i XX w. nie było to takie oczywiste. Rola kobiet była zupełnie inna, a pisarstwo traktowane było jako zabawa, z której wyrosną. Jednak upór i nie poddawanie się pomimo porażek pozwalał im realizować wymarzone cele. Autorka poprzez swoje książki pokazywała, że można coś osiągnąć na przekór konwenansom i sztywnym regułom.
Bardzo nie lubię, kiedy się szuka w moim wyglądzie cech innych ludzi. Ja wyglądam jak ja.
Główną bohaterką książki Emilka ze Srebrnego Nowiu jest tytułowa Emilka Starr. Matka dziewczynki zmarła przed laty, a ona została sama z ojcem. Niestety on zaczyna chorować na gruźlicę i wkrótce również umiera. Osierocona dziewczynka trafia do rodziny ze strony matki, której nigdy nie poznała. Początkowo nie została pozytywnie przyjęta, jest bowiem córką Julii, która wybrała życie z biednym mężczyzną i uciekła od rodziny. Emilka jest dzieckiem, które mówi to co myśli, jest uparta i buntownicza. Już na starcie zostaje odebrana jako źle wychowana. Oczywiście nikt z rodziny nie chce jej widzieć u siebie, jednak na kogoś musi spaść ten przykry obowiązek. Z tego powodu odbywa się losowanie i tak dziecko trafia do ciotek Elżbiety i Laury oraz kuzyna Jimiego, mieszkających w Srebrnym Nowiu. Emilka zderza się tam z zupełnie innym światem, z zasadami, których musi się nauczyć. Wcześniejsze życie z ojcem było bardzo swobodne, była otoczona miłością, mogła bez przeszkód rozwijać swoją wyobraźnię. W Srebrnym Nowiu wszystko stało się inne. Elżbieta jest surowa, przestrzegała sztywnych zasad, do których Emilka musi się podporządkować. Jednak Laura staje się bardziej przychylna i łagodna, współczuła dziewczynce straty oraz pomaga odnaleźć się w nowym miejscu. Kolejną osobą jest kuzyn Jimmy, uznawany za poetę, dziwaka. W dzieciństwie wpadł do studni, tym wydarzeniem mieszkańcy tłumaczą jego dziwność jako upośledzenie po wypadku. Emilka odnajduje w nim jednak bratnią duszę. Oboje uwielbiają przyrodę oraz poezję.
Lubię dramatyczne wydarzenia… kiedy już przeminą. Gdyby wszyscy zawsze byli szczęśliwi, nie byłoby o czym czytać.
Początki bywają ciężkie, dziewczynka próbuje przystosować się do nowego życia, zaakceptować Srebrny Nów jako nowy dom. Jest to dla niej bardzo trudne. Osamotniona zaczyna pisać dziennik, który ma formę listów do zmarłego ojca. Zwierza mu się ze wszystkiego, opowiada o przeżytym dniu. Po czasie odnajduje tutaj przyjaciół. Pierwsza jest Ilsa, która nie wierzy w Boga, mieszka sama z ojcem, jej matka zniknęła przed laty. Kolejnym jest Teddy, wrażliwy artysta, z talentem do rysunku. Później Perry, wesoły i bardzo ambitny chłopak, który w przyszłości chce zostać premierem. Każda z tych osób jest inna, jednak zaprzyjaźniają się i tworzą zgrany zespół. Wzajemnie sobie pomagają i wspierają w spełnianiu marzeń. Oczywiście jak to w przyjaźniach bywa, dochodzi również do kłótni. Zwłaszcza pomiędzy Emilka a Ilsą. Jednego dnia dziewczynki potrafią się przezywać, a kolejnego już nie żywią do siebie urazy. Dzieci spędzają razem czas, nie znają nudy i zawsze wymyślają dla siebie ciekawe zajęcia. W książce poznajemy również innych mieszkańców oraz ich historie.
Jeśli człowiek sięga po coś więcej niż pospolitość, często spotyka go kara. Weź ten piękny kwiat do domu i ciesz się nim jak najdłużej. Zapłaciłaś za niego wolnością (…) Jesteś niepospolita… wyróżniasz się… błyszczysz na firmamencie!
Emilka, jak większość bohaterek Lucy Maud Montgomery, obdarzona jest bujną wyobraźnią oraz wrażliwością, również na bogactwo przyrody. Podobnie, jak to miała w zwyczaju Ania, Emilka zachwyca się pięknem krajobrazu. Nadaje imiona miejscom, drzewom, nazywa nawet opuszczony dom. Wiatr nazywany jest Wiatrzyną, przez co sprawia, że staje się niemal namacalna istotą. Pojawia się również „blask”, który Emilka dostrzega w chwilach ogromnej radości. Marzy o tym, żeby zostać pisarką, uwielbia pisać. Jest obdarzona nieprzeciętnym talentem i ćwiczy wytrwale, aby być coraz lepszą. Jest bohaterką, którą czytelnik polubi już od pierwszych stron i z którą nie sposób się nudzić. Jej przygody zawsze są ciekawe, często wpada w tarapaty, z których musi jakoś wybrnąć.
Książka opowiada o zwykłym życiu w małej miejscowości. Pomimo baśniowości i marzycielskich refleksji głównej bohaterki, książka nie idealizuje świata i ludzi, często porusza trudne tematy. Radość przeplata się ze smutkiem. Dalsze losy Emilki możemy poznać w kolejnych częściach.